W "Gazecie Świątecznej" z 8 grudnia ukazał się ciekawy (jak na banały które zazwyczaj ukazują się w naszej prasie jeśli chodzi o tematykę koreańską) wywiad Marii Kruczkowskiej z Andriejem Lankowem, jednym z najbardziej znanych na świecie koreanistą który obecnie jest wykładowcą Uniwersytetu Narodowego w Sydney, w Australii, ale spędził także kilka lat w KRL-D gdzie wyjechał na studia na Uniwersytecie Kim Ir Sena, oczywiście w Pyongyangu.

Korea Północna - stalinizm już umarł

Korea Północna wciąż jest komunistyczna, ale wszędzie wyrasta czarnorynkowy drobny kapitalizm. Zasila go szmugiel z Chin i handel pomocą humanitarną - mówi Andriej Lankow

Stoisko z mięsem na jednym z pierwszych w Korei Północnej tolerowanych przez władzę bazarów. Phenian, kwiecień 2005 r.

Maria Kruczkowska: Czy można przyjemnie żyć w Phenianie? Pytam o to pana, bo Korea Północna nie lubi wpuszcza dziennikarzy, a pan jako koreanista jeździ tam często.
Andriej Lańkow: Czemu nie? Są tam dobre sklepy, restauracje, kręgielnie, kasyna, salony karaoke. Wystarczy mieć pieniądze, bo ceny są wysokie.

Z tych luksusów korzystają cudzoziemcy dewizowi. Czy mieszkańców Korei na nie stać?
- Pojawiła się nowa klasa ludzi pieniądza - skorumpowani urzędnicy i czarnorynkowi biznesmeni. O tych ostatnich mówił w grudniu 2006 r. na zamkniętym spotkaniu wysokiej rangi przedstawiciel rządu. Nagrano go i taśma wydostała się poza kraj. Mówił, że są biznesmeni, którzy zgromadzili majątki do 50 tys. dol. Osobiście znam takich, którzy zarobili 5-10 tys. dol., co - jak na tamte warunki - stanowi majątek. Oficjalnie przeciętny zarobek wynosi w przeliczeniu dwa dolary miesięcznie. Nikt za to nie wyżyje. Realne zarobki, uzupełnione o dodatkowe dochody, sięgają 10-15 dol. miesięcznie.

Skąd się biorą ludzie pieniądza w ostatnim stalinowskim bastionie świata?
- Zacznijmy od tego, że stalinizmu już tam nie ma. Umarł śmiercią naturalną. Nie tak jak w Chinach czy w byłym ZSRR - wskutek reform wprowadzanych odgórnie. Zawalił się od dołu. W ostatnich latach Korea Północna ogromnie się zmieniła.

Kiedy to się zaczęło?
- Po rozpadzie ZSRR, gdy skończyła się pomoc ekonomiczna. W latach 1992-95 nastąpił krach, którego skutkiem był głód. Niektórzy mówią o trzech milionach ofiar, ja oceniam, że z głodu zmarło wtedy od pół miliona do miliona ludzi. Jak na mały kraj - to bardzo dużo. Słabsi zmarli, inni zaczęli handlować. To był handel wymienny, jak przed wiekami. Zrozpaczeni ludzie rozbierali swoje fabryki i sprzedawali złom do Chin.

Nie bali się?
- Oczywiście, groziło im za to rozstrzelanie. Ale kar wymierzano niewiele, bo policja wolała brać łapówki. By policja łapała winnych, trzeba ją najpierw nakarmić, a na to rządzącym nie starczało. Ubywało też zapału ideologicznego - nawet w aparacie władzy pojawiło się zniechęcenie. To był początek dzisiejszej niesamowitej korupcji, która rozłożyła ten system.

W zeszłym roku badałem łapówkarstwo w Korei Północnej. W tym kraju nadal nie wolno pojechać z miasta do miasta bez paszportu wewnętrznego. W Seulu mieszka ponad 9 tys. uchodźców z Korei Północnej. Pytałem ich, jak sobie radzili. Śmiali się. Mówili, że wystarczy posmarować. Obecne czasy charakteryzuje popularne powiedzenie: "Jak masz przyjaciół w policji - nie musisz się bać złodziei, jak masz przyjaciół w partii - możesz wyjechać za granicę, jak masz przyjaciół w służbie bezpieczeństwa - to ciebie się boją".

I to był koniec stalinizmu?
- Nie odtrąbiono go, ale system zapadł się od środka. Kluczową rolę w jego upadku odegrały sąsiednie, prosperujące Chiny. Korea Północna i Chiny mają ponad 1000 km wspólnej granicy, po stronie chińskiej w dawnej Mandżurii mieszka dużo Koreańczyków. W 1982 r. tamtejsi Koreańczycy dostali zgodę na bezwizowe odwiedziny u krewnych z Korei Północnej. Te wizyty były połączone z handlem.

O tej cichej transformacji najłatwiej opowiedzieć na przykładach. Rozmawiałem z byłą nauczycielką północnokoreańską. Jej pensja nie wystarczała, by nakarmić rodzinę, ale miała kuzynów w Chinach. Krewni dali jej pieniądze i kazali za to nakupić suszonego mintaja, który w Korei jest bardzo tani. Sprzedała go w Chinach i przez tydzień zarobiła więcej niż przez rok w szkole. Dziś jest kobietą biznesu. Oczywiście, za cenę płacenia łapówek.

Charakterystyczne, że motorem zmian są prawie zawsze kobiety. To one handlują. Inne zakładają szwalnie - oczywiście nielegalne. Szyją na lokalny rynek, kopiując chińskie wykroje. Suwaki szmugluje się z Chin. Ich mężowie, mniej przedsiębiorczy, zostali w fabrykach państwowych, które stoją z braku prądu.

Efekt tych zmian to czarnorynkowy drobny kapitalizm. Zasila go szmugiel z Chin i handel pomocą humanitarną. Korea Północna jest nadal komunistyczna, ale granica między tym, co prywatne i państwowe zaciera się. Znana mi stołówka państwowa należy do kilku biznesmenów w średnim wieku i działa jak prywatna restauracja. Czy nadal jest państwowa? Istnieją setki firm przewozowych zarejestrowanych jako państwowe, które działają na zasadach komercyjnych.

Mówi pan o czarnym rynku ale od pewnego czasu reżim próbuje przywrócić system kartek żywnościowych.
- Uciekinierka, która dotarła do Chin pod koniec lat 90., powiedziała: "Teraz już wiem, jak jest naprawdę. Okłamywano nas. Stany Zjednoczone to bogaty kraj. Tam każdy, nawet małe dziecko, ma prawo do 800 gramów ryżu dziennie". Trzeba wiedzieć, że w Korei Północnej mało kto dostawał pełny przydział ryżu - 700 gramów dziennie.

Na świecie system kartkowy to synonim złych czasów. W Korei Północnej to normalność. Kim Ir Sen wprowadził kartki w 1946 r. i obowiązywały one przez pół wieku. Kim Ir Sen rządził Koreą Północną od 1945 do 1994 r., dłużej niż Stalin i Mao. Starsze pokolenie ma do niego sentyment. W jego pojęciu normalność to dwie-trzy godziny dziennie szkolenia ideologicznego, dwa wyjazdy w roku na wykopki i na żniwa, a w zamian za to ryż i dwa-trzy razy w roku trochę mięsa. Ludzie marzą o powrocie kartek, bo po uwolnieniu cen w 2002 r. sytuacja biedniejszych rodzin pogorszyła się. Nie ma głodu jak w latach 90., ale jest niedożywienie.

Co Koreańczycy z Północy wiedzą o świecie?
- Z informacją jest jak z gospodarką - wiele rzeczy dzieje się spontanicznie. Ameryce szkoda pieniędzy na walkę w eterze. Radio Wolna Azja, odpowiednik Radia Wolna Europa dla Azji, ma bardzo krótki czas nadawania. Mimo to informacji jest więcej - napływa z Chin, skąd szmugluje się kasety wideo. Magnetowidy są już tak tanie, że nawet Koreańczyków z Północy na nie stać. Najwięcej wiedzą mieszkańcy Phenianu i prowincji przy granicy z Chinami. Generalnie bardziej uświadomieni są ludzie w miastach. Na wsi nie wiedzą nic.

Więcej rynku i informacji, reżim, który się sypie... Z tego, co pan mówi, wynika, że jego załamanie jest bliskie.
- Ja w to wątpię, choć nic do końca nie wiadomo. Uważam, że mimo zużycia systemu trudno go będzie obalić. Po pierwsze - nie ma komu. W żadnym kraju społeczeństwo nie zostało tak dokładnie zniszczone jak w Korei Północnej. Nie pozostawiono tam nic, co by działało niezależnie od rządu, żadnego ośrodka kultury, kościoła. Działa natomiast system karny - w obozach przebywa 150 tys. więźniów politycznych, ostatnio trochę więcej. W kraju rządzi strach, i to taki, który szybko nie minie. Pamiętajmy, że w ZSRR Stalin zmarł w 1953 r., a dysydenci pojawili się dopiero w latach 60.

A może część elit zdradzi, jak stało się to w Polsce?
- Tamtejszy aparat ma prawdziwe zbrodnie na sumieniu. Ilu ludzi zabito w Polsce po 1956 r.? Kilkadziesiąt? Tam zginęły setki tysięcy "wrogów" - prawdziwych czy urojonych. Dlatego tamtejsze elity zachowują jedność - w obawie o własne życie.

Kim Dzong Ila można porównać tylko z Hitlerem. Niezależnie od stanu jego kont w Zurychu nie uratuje go żaden samolot do Szwajcarii, tak jak nie uratowałby Hitlera.

Umierając ze strachu, dyktator popija szmuglowany koniak.
- Te barwne opowieści dotyczą wąskiego kręgu wokół Kim Dzong Ila. Reszta reżimowych elit żyje stosunkowo skromnie. Wysoki urzędnik ma mieszkanie 60-70 m kw. z lodówką i kolorowym telewizorem, może też komputer połączony z intranetem. Mieszka w domu z windą i ciepłą wodą. Może do woli jeść ryż i mięso albo ryby. Tak w istocie wygląda luksus po koreańsku. Gdyby istniała alternatywa, tamtejsze elity już dawno zdradziłyby Kima.

Chińczycy pokazali Kimowi giełdę w Szanghaju i strefy inwestycji na południu. Dlaczego nie pójdzie za ich przykładem?
- Bo reformy to koniec jego systemu. Załóżmy, że daje się namówić i rozluźnia kontrolę polityczną. Społeczeństwo szybko się dowie, że ta druga Korea za miedzą jest bardzo, bardzo bogata. Po co ma czekać latami na owoce bolesnych reform? Lepiej się zjednoczyć.

Jak w 1989 r mieszkańcy NRD.
- Ale NRD była tylko dwa razy biedniejsza od RFN, a Korea Północna jest 15-30 razy biedniejsza od Południowej. Obserwując zjednoczenie Niemiec, Koreańczycy z Południa uznali, że to nie dla nich. Z ludzkiego punktu widzenia trudno ich nie rozumieć. Co pięć lat kupują nowy samochód, co roku jadą na wakacje - dlaczego mieliby to stracić z powodu tych idiotów z Północy?

Bo to ich rodacy.
- Tak myśli starsze pokolenie, ale młodzież z Południa nie czuje już łączności z Północą. Interesuje ją jedynie pokój na granicy.

Co powinna zrobić Korea Południowa? To właśnie ona najbardziej ucierpi, gdy dojdzie do załamania reżimu.
- Oficjalnie Seul pragnie zjednoczenia. Od szczytu z 2000 r. oficjalna linia jest taka, że trzeba najpierw wyrównać poziom życia. Południe namawia więc Północ, by wprowadziła model chiński i zreformowała gospodarkę. W ślad za tym idzie polityka ugłaskiwania reżimu - Phenian musi czuć się bezpieczny, nie wolno denerwować Kima. Nie wolno też przyspieszać załamania reżimu.

Seul chce utrzymać reżim jak długo się da, bo jest śmiertelnie wystraszony perspektywą jego końca. W głębi serca Koreańczycy z Południa nie chcą zjednoczenia. Ale ponieważ zjednoczenie to fundament ich tożsamości, nigdy się do tego nie przyznają.

Lepiej by było, gdyby chińska armia przekroczyła granice?
- Niejeden w Seulu odetchnąłby z ulgą. Ale Chińczycy dobrze wiedzą, jak tam jest, i też się tam nie spieszą.

Jak mówią wyniki analiz prowadzonych przez serwis DailyNK.com, ceny na bazarach w Korei Północnej wystrzeliły w górę od czasu wielkiej powodzi w sierpniu.

Według kursów wymiany z października, za jednego dolara płacono 3,300 KPW (północnokoreańskich wonów). Tymczasem ceny ryżu w północnych rejonach KRL-D we wrześniu wzrosły przeciętnie o 500 wonów za kilogram, w porównaniu z tymi z czerwca.

Tak na przykład, w Sinuiju, największym mieście prowincji Północny Phyongan tuż przy granicy z Chinami, cena ryżu w tym okresie wzrosła z 980 do 1400 wonów za kilogram.

Cena ryżu importowanego z Chin podskoczyła do 1250 wonów za kg, a tego z Korei Południowej – do 1450. W mieście Kwaksan w Północnym Phyonganie rodzimy ryż był sprzedawany w cenie 1370 KPW za kg, chiński po 1500 za kg, a ten z Południa – po 1300.

W Hoeryong, przygranicznym mieście w prowincji Północny Hamgyong ceny, choć nie wzrosły tak mocno jak w Sinuiju, były niewiele niższe – ryż 'miejscowy' kosztował 900 wonów za kilogram, jednak od czerwca podrożał do 1250 wonów. Dodać jednak należy, że jeszcze w marcu ryż kosztował tam tylko 820 wonów za kg.

Jego cena w Kilju leżącego w tej samej co Hoeryong prowincji wynosiła 1200 KPW za kilogram.

Ceny ryżu w Hoeryong nie były tak wysokie, ponieważ w tamtym regionie większy jest popyt na zboża aniżeli na ryż.

W związku z tym podrożała tam szczególnie pszenica – od czerwca do końca września jej cena zmieniła się z 900 do 1200 wonów za kilogram. Makaron podrożał jeszcze mocniej – z 1000 do 1600 wonów. Niemniej jednak inne zboża nie drożały tak mocno i ich ceny były stabilne – to dobrze, ponieważ stanowią one podstawowe źródło pożywienia dla większości rodzin mieszkających w tamtym rejonie.

Jak już wspomniano, wszystkie te zmiany są spowodowane falą powodzi jakie przetoczyły się przez Północną Koreę w sierpniu. Doszczętnie zniszczona została wtedy większość upraw w prowincjach Południowy Phyongan i Hwanghae, uchodzących za „spichlerz” Korei.

Od czasu klęski głodu jaki panował w KRL-D w latach 90., zapotrzebowanie na ryż wzrastało każdej jesieni, jednak jego ceny były w tym okresie roku zazwyczaj relatywnie niskie, dlatego wiele rodzin właśnie wtedy kupowało więcej ryżu po to, aby zrobić zapasy na cały następny rok, aż do następnej jesieni. Tegorocznej jesieni jednak ceny tak mocno wzrosły, ponieważ niewielką podaż ryżu sprzedawcy przewidzieli już wcześniej.

Sytuacja ta niestety pokazuje także, że przysyłana z wielu krajów pomoc żywnościowa dla Koreańczyków nie jest właściwie dystrybuowana, a nawet nielegalna sprzedaż ryżu pochodzącego z tej pomocy, pierwotnie przeznaczonego przez władze dla żołnierzy i działaczy partyjnych, jest prowadzona na mniejszą skalę, niż można by się tego spodziewać.

Największy wzrost cen zanotowany został tuż po tym, jak rozpoczęły się powodzie – na jednym z bazarów (z kor. Jangmadang) w Sinuiju cena ryżu osiągnęła apogeum – kosztował on 1950 wonów za kilogram. Wówczas pojawiły się wręcz plotki mówiące o tym, że ceny te spowodowane są zakazem sprzedaży ryżu wprowadzonym przez władze (!), i że nie ma to nic wspólnego z powodziami – okazały się one jednak nieprawdziwe. Szczęśliwie, do września ceny te nieco spadły, i osiągnęły poziom 1500 KPW za kilogram.

Dzięki temu natomiast, że ceny zbóż były stabilne, ryzyko wystąpienia kolejnej klęski głodu wśród Koreańczyków jest oceniane jako niskie – a właśnie zboża, jak już wspomniano, są głównym składnikiem diety większości mieszkańców KRL-D.

Niestety jednak wraz z cenami ryżu w górę poszybowały ceny innych produktów – wieprzowina podrożała z 2300 do 3000 wonów za kilogram, a cena śledzi zmieniła się z 3500 wonów do 4800 za jedną rybę.

Drożeje także olej, co jest szczególnie niepokojące z powodu zbliżającej się wielkimi krokami zimy. Węgiel brunatny sprzedawany był w cenie 1300 wonów za 20 kilogramów tego surowca, a benzyna po 3000 wonów za litr.

Kandydaci chcący dostać się na studia wyższe otrzymać muszą najpierw list polecający po zdaniu wstępnego testu, organizowanego przez (podlegające regionalnym komitetom Partii) departamenty d/s rekrutacji w jednym dniu i o tej samej godzinie w całym kraju. W liście tym podany jest rezultat jaki kandydat uzyskał na tym egzaminie. Po zaakceptowaniu tej kandydatury przez uczelnię, koreańskiego studenta in spe czekają – inne na każdej uczelni – kolejne egzaminy. Ale nie każdego...

W KRL-D wyróżnia się 4 grupy kandydatów na studia: tzw. „studenci delegowani” (określenie trudne do przetłumaczenia... z ang. „entrusted students”), po koreańsku Uitaksaeng, „studenci pracujący” - „employed students” (kor. Hyunjiksaeng), następną grupę stanowią przeniesieni do cywila żołnierze KAL (Jedaegunyin), a ostatnią – zwykli kandydaci, innymi słowy absolwenci szkół średnich i cała reszta (Jiktongsaeng).

„Studenci delegowani” to osoby które wysyłane na studia są za pośrednictwem wojska lub innych organów państwa takich jak bezpieka jako ich oddelegowani pracownicy, albo po prostu działacze Partii. Dotyczy to osób, które w takich miejscach przepracowały lub działały dłużej niż 5 lat, jakimiś działaniami mocno się przysłużyły jednak nie mają wyższego wykształcenia. Po skończeniu studiów osoba jest zobowiązana do powrotu do miejsca, w którym pracowała przed rozpoczęciem studiów. Zapewne Uitaksengiem jest zostać zdecydowanie najtrudniej, jednak wiąże się to największymi przywilejami – np. osoby te nie zdają żadnych egzaminów, dostają się na studia automatycznie.

„Studenci pracujący” natomiast to tacy, którzy otrzymali rekomendację ze swojego miejsca pracy. Prawo do podjęcia studiów mają także zwolnieni do cywila żołnierze. Obie te grupy muszą już jednak podejść do wspomnianego testu, organizowanego przez stosowne departamenty d/s rekrutacji w każdym większym mieście Korei Północnej. Dopiero po ich zdaniu przystępują do dalszych egzaminów na uczelni do której zostali przydzieleni. A na jakiej zasadzie to (przynajmniej w teorii) się odbywa...?

Im lepszy rezultat kandydat uzyskał na wstępnym teście, do tym lepszej uczelni może zostać przydzielony – np. z każdego rejonu 1-2 najlepsze osoby wysyłane są na studia na (bardzo prestiżowy jak na północnokoreańskie warunki) Uniwersytet im. Kim Il Sunga w Pyongyangu, osoby które uzyskały 3. i 4. na Uniwersytet Techniczny im. gen. Kim Chaeka (znajdujący się również w stolicy kraju), osoby z miejsc od 5. do 15. trafiają na inne, mniej prestiżowe uczelnie w Pyongyangu, a osoby ze słabszymi wynikami – na lokalne uniwersytety w regionie, z którego pochodzą.

Inne uczelnie w KRL-D to np. stołeczne Uniwersytet Techniczno-Przyrodniczy czy Uniw. Języków Obcych, Uniw. Przemysłu Lekkiego w Kaesong (Koryo Songgyungwan Univ.), Uniw. Telekomunikacyjny w Huicheon, Uniw. Transportu Morskiego w Rajin, Uniw. Górnictwa i Metalurgii w Chongjin...

Wszystko to wygląda w porządku (z pewnością oprócz mało sprawiedliwego podziału na kategorie kandydatów), jednak w rzeczywistości system ten jest zły, i sprzyja korupcji oraz wykorzystywaniu układów i koneksji.

Na przykład po wprowadzeniu nowych regulacji w 2002 roku, absolwenci szkół średnich tak naprawdę nie mogą bezpośrednio iść na studia, dopóki nie odsłużą odpowiednio długiego czasu w wojsku. Nie dotyczy to jedynie niektórych szkół, takich jak te z wykładowymi językami obcymi, czy szkół takich jak Pyongyang Middle School No. 1 – czyli najbardziej prestiżowych – takich, do których chodzą głównie dzieci partyjnych prominentów.

Niestety, na porządku dziennym są także łapówki za podwyższanie wyników wręczane osobom odpowiedzialnym za wyniki testów na poziomie regionalnym. Mało tego, problem korupcji związany z rekrutacją na uczelnie ponoć staje się w ostatnich latach coraz poważniejszy.

Poszczególne regiony zabiegają o to, aby im przypadł przydział jak największej ilości miejsc do obsadzenia na najlepszych uniwersytetach – wiedzą, że im więcej ich studentów będzie mogło uczyć się na renomowanych uczelniach, tym więcej osób będzie skłonnych do walki o to miejsce w zamian za łapówki.

Na podstawie DailyNK.com

Za portalem Gazeta.pl:

Podczas rozpoczętego w środę w Seulu pierwszego od 15 lat spotkania premierów obu państw koreańskich potwierdzono zamiar szybkiej realizacji wspólnych projektów gospodarczych, uzgodnionych na październikowym szczycie przywódców KRLD i Korei Południowej.

Jak poinformował południowokoreański minister do spraw zjednoczenia narodowego Li Dze Jong, rozpoczynając rozmowy z szefem rządu Korei Północnej Kim Jong Ilem premier Korei Południowej Han Duk Su wezwał do "natychmiastowej realizacji projektów, które można wkrótce wykonać".

"Południowa i północna Korea powinny przekształcić się w gospodarczą wspólnotę poprzez rozwijanie współpracy" - oświadczył później Han podczas obiadu z północnokoreańską delegacją.

Według relacji ministra Li, Kim podkreślił natomiast, że obie strony powinny budować wzajemne zaufanie, urzeczywistniając porozumienia przyjęte w ubiegłym miesiącu na spotkaniu przywódcy KRLD Kim Dzong Ila i prezydenta Korei Południowej Ro Mu Hiuna.

Jak oświadczył podczas obiadu północnokoreański premier, obie strony mogą "zdecydowanie sprostać wyzwaniom", zużytkowując w odpowiedni sposób osiągnięcia koreańskiego szczytu z początku października, tak by nie zamieniły się w pustą retorykę.

Tematem obecnych negocjacji, które zakończą się w piątek, mają być przede wszystkim kwestie ekonomiczne, w tym ustanowienie wspólnej strefy połowowej w rejonie spornej granicy na Morzu Żółtym oraz utworzenie wspólnej strefy ekonomicznej na południowo- zachodnim wybrzeżu KRLD.

Jak poinformował minister Li, obie strony popierają również plany podjęcia regularnych kolejowych przewozów towarowych przez pilnie strzeżoną granicę obu Korei oraz zbudowania na terytorium KRLD wspólnych stoczni.

W trakcie negocjacji omawiano także możliwość rozszerzenia spotkań rozdzielonych rodzin. Korea Południowa wezwała ponadto do rychłego zwolnienia południowokoreańskich jeńców wojennych i uprowadzonych na północ cywilów, ale nie otrzymano na ten temat natychmiastowej odpowiedzi - zaznaczył południowokoreański minister.

Władze w Seulu liczą, że aktywizacja ich dialogu z Phenianem przyspieszy rezygnację KRLD ze swego wojskowego programu nuklearnego, który budzi znaczny niepokój wspólnoty międzynarodowej.

Japońskie źródła dyplomatyczne podały, że około 13 listopada 36-letni Kim Jong Nam, najstarszy syn Kim Jong Ila i prawdopodobnie główny pretendent do przejęcia schedy po 66-letnim już „Ukochanym Przywódcy”, przebywa w Moskwie.

W informacji podanej przez Japończyków czytamy, że „od początku listopada Kim Jong Nam widziany był w Paryżu i w Austrii, a obecnie jest w Moskwie. Przypuszczalnym powodem jego eskapady do Europy była konieczność skorzystania z usług... dentysty.”

Kim Jong Nam pierwszy tydzień listopada spędził w Paryżu, potem poleciał aż do Australii gdzie zabawił tylko przez 4 dni, by znów w okolicach 10 listopada wrócić do Europy – tym razem pojawił się w Moskwie.

W lipcu br. Kim Jong Nama namierzyli dziennikarze Japońskiej Agencji Radiowej (Japanese Broadcasting Agency). Jeśli plotki te są prawdziwe, może to świadczyć o tym, że Kim Jong Nam chętnie korzysta z hojności zamożnego taty. Austriackie banki zresztą wymieniane są jako jedne z tych, w których Korea Północna posiada tajne konta – podobnie jak w słynących z dyskrecji bankach szwajcarskich i w Makau.

Południowokoreańskie źródła wywiadowcze oświadczyły, że nie są w stanie potwierdzić prawdziwości tych plotek. Ich przedstawiciel powiedział, że „z pewnością Kim Jong Nam nadal mieszka na stałe w Makau, a pogłoski o jego powrocie do stolicy Korei Północnej raczej nie są prawdziwe” - o czym spekulowały także w ostatnich miesiącach media analizujące perypetie dynastii Kimów.

Kim Jong Nam, mieszkający na stałe poza granicami Korei Północnej, widziany był również 11 lutego w Pekinie, na kilka dni przed urodzinami jego ojca, obchodzącego je 16 lutego. W związku z tym media zaczęły zastanawiać się wówczas, czy nie dostał od ojca zakazu powrotu do kraju, w ramach kary za kompromitację jakiej młody Kim doznał, gdy w 2001 roku używając fałszywego paszportu obywatela Dominikany zatrzymany został na tokijskim lotnisku Narita.

Dziennikarzom japońskiej telewizji Fuji udało się sfilmować Kim Jong Nama w Paryżu gdy wychodził z luksusowego hotelu położonego nieopodal Pól Elizejskich.

Natknąwszy się na dziennikarzy ponoć tylko się uśmiechnął, i stwierdził płynnie po francusku: „Przyjechałem tutaj do dentysty i niestety nie mam wam zbyt wiele do powiedzenia”, a zagadnięty o swoją niezłą znajomość francuskiego, odparł: „Doskonale wiecie, że studiowałem w Europie!”.

Źródło: DailyNK.com

KOMENTARZ:

Cóż, Koreańczycy z Północy nadal jedzą pokrzywy i korę drzew a młody Jong Nam za pieniądze tatusia – prawdopodobnie pochodzące zresztą głównie ze źródeł takich jak przemyt narkotyków, papierosów i alkoholu (w tym również do Polski – patrz: http://www.gdynia.uc.gov.pl/index.php?cat=aktua&num=1547&page) – wozi się po świecie... Jestem bardzo ciekawa, kiedy i w jakim stylu północnokoreańska propaganda zacznie kreować kult jego osoby... oczywiście jeśli faktycznie zostanie wyznaczony przez tatę na prawowitego następcę. Kim Il Sung (a propos, na przyszłość – na blogu używała będę innej niż polska, zapożyczona z rosyjskiej, transkrypcji – dlatego Kim Ir Sen będzie Kim Il Sungiem, zgodnie z tym, jak zapisuje się jego nazwisku w koreańskim... niemniej jest to transkrypcja że tak powiem moja własna, hihi - nie trzymam się ani tej McCune'a-Reischauera, ani tzw. poprawionej...) wyznaczył Kim Jong Ila na swego następcę prawdopodobnie jeszcze w latach 60. XX wieku, gdy Wielki Wódz bynajmniej nie kładł się jeszcze do grobu – a propaganda zaczęła o nim mówić jako o następcy dopiero na początku lat osiemdziesiątych... czyli, porównując wiek Kim Il Sunga i obecny, 65- lub 66-letniego Kim Jong Ila (różne źródła podają jako jego rok urodzenia lata 1941 lub 1942) – robi się późno na tego typu decyzje... choć czy ten następca wyznaczony już został, czy jeszcze nie – to jest przecież wielką niewiadomą...

W następnych notatkach m. in. drzewo genealogiczne Kimów, "Who is Who" w KRLD i inne aktualności na temat Korei...

Witam! Oto mój nowy blog, który stanowić będzie (mam nadzieję, że udaną;)) próbę zapełnienia pustki w polskim Internecie jeśli chodzi o strony poswięcone bieżącym wydarzeniom i wieściom płynącym z tego w chyba najbardziej kuriozalny sposób podzielonego kraju na świecie - Korei.

Polskich stron i blogów o tym naprawdę bardzo ciekawym kraju jest niewiele, właściwie wszystkie artykuły o wydarzeniach na Półwyspie Koreańskim w gazetach pisane są w bardzo podobnym tonie i dotyczą tych samych spraw - jeśli tylko wystarczy mi chęci i sił, postaram się to w choć minimalnym stopniu zmienić ;) Tak więc do dzieła!

Na razie wrzucam na stronę parę ciekawych linków do strony poświęconych Korei - jeśli chodzi o zagraniczne strony, to jest tego sporo, ale właśnie gorzej niestety z radosną twórczością naszych rodaków... cóż... w najbliższym czasie postaram się także coś z braku laku napisać :P

Jeśli chodzi o mnie... jestem jeszcze dość młodą osóbką, jednak od dawna już mocno zakręconą na punkcie Korei... marzy mi się studiowanie filologii koreańskiej, ale najpierw niestety muszę dobrze zdać maturę, do uczenia się do której od początku września bezowocnie próbuję się zmusić... ;]